Van Mieke

Ik reed overal naar toe, door Europa , op de snelweg, door de bergen..maakte niet uit.
Na een heftige periode in mijn leven, op vakantie in Portugal op de snelweg in 1 x verscheidene paniekaanvallen gehad.
Ik durfde niet meer op de snelweg te rijden, zo in eens.....
Mijn rijangst breidde zich uit en ik durfde er niet over te praten
Autorijden alleen nog in de bebouwde kom, verder kwam ik eigenlijk niet meer.
Maar de wegen langs water, wegen in een wijdere omgeving, de ringweg en in donker rijden. Er kwam steeds meer bij.
Mijn vrijheid om zo maar ergens naar toe te rijden miste ik, ander werk waar ik ook verder moest gaan rijden, allemaal factoren waardoor ik op een gegeven moment dacht,, nu is het genoeg.
Mee aan de slag!

Na het mailtje aan Peter kreeg ik heel snel zijn reactie.
Na een intakegesprek met Peter, de auto in en rustig aan rijden.
Peter stelde me erg op mijn gemak, de rust en droge humor voelde voor mij gelijk goed.
De tips en trucs pas ik nog steeds toe die hij me heeft aangeleerd.
Inmiddels rijd ik nu langs het water, over wegen wat ik eerder doodeng vond, en breid ik mijn kilometers steeds verder uit.Ik rijd naar mijn werk wat ik daarvoor nooit had gedacht..
Enorm kicken..met soms momenten van even weer een stapje terug en dan weer merken dat het weer in een keer beter.
Met hulp van de psycholoog Bianca en Peter ben ik mijn rijvertrouwen aan het herwinnen.
Al weer verscheidenen keren de snelweg op geweest met coaching. Ben nog niet zover dat ik alleen de snelweg op durf, maar stap voor stap gaat dat vast lukken!
Mijn tip ga er wat meedoen en blijf niet alleen mee zitten, zoek hulp, ga oefenen en praat erover.., je bent niet de enige..
Het is zeker de moeite waard!
Bedankt Peter en Bianca! Zonder jullie hulp was ik nooit zover gekomen!
Ik ga verder met jullie steun en laat weten hoe het verder gaat..
Mieke

BLIJ DAT IK RIJ:

 

Toen Peter een half jaar geleden bij mij thuis voorreed voor een intakegesprek en een proefrit, geloofde ik er eerlijk gezegd niet in dat het hem zou lukken mij van mijn rijangst af te helpen: ik had al meerdere mislukte pogingen achter de rug om van dit probleem af te komen. En ik reed al twintig jaar niet meer.

 

Maar  zodra ik met Peter in mijn auto stapte, gebeurde er iets bijzonders: de overtuiging dat het echt wel mis zou gaan verdween als sneeuw voor de zon en ik durfde alles te doen wat Peter voorstelde. Natuurlijk had ik nog wel klamme handjes, en natuurlijk zei ik wel eens: Maar dat kan ik toch niet?  "als ik teveel piepte zei Peter dan: "t is goed met je! " En dat met precies het droge gevoel voor humor dat ik nodig had om toch over die drempel heen te stappen en te proberen in te parkeren, in te halen, de rotonde bij Joure van alle kanten aan te snijden enz.

Als ik daarna alleen moest rijden en met bonkend hart op de weg zat, zei ik tegen mezelf: kom op, je hebt dit al eerder gedaan en toen bestuurde je de autozelf, Peter zat er alleen maar naast, en nog steeds zeg ik tegen mijzelf 't is goed met je! als ik blijf doorjammeren.

En dus rijd ik ook in het donker, ook in de regen en ook in de spits. Ik vind het niet altijd leuk, maar steeds vaker ben ik blij dat ik eindelijk rij.

Wat de doorslag heeft gegeven? Peters rust, humor en zijn zeer praktische tips.

Meerdere keren vond ik iets heel eng en bleek er een heel eenvoudige oplossing te zijn.

Bijvoorbeeld: de afstand tot de auto's achter je inschatten met de binnenspiegel en niet de buitenspiegel.

Peter, ik bedank je voor je hulp.

Maar of je al helemaal van me af bent? Er komt vast een moment dat ik denk: nu wil ik ook in een parkeergarage durven. Maar wat er ook op mijn pad komt, ik weetdat ik je kan bellen of appen en dat je me dan weer op de weg zult weten te krijgen. Applaus daarvoor!

 

Clary

 

 

 

In en drukke periode waarin ik alle ballen probeerde te houden: gezin, werken en een fulltime studie, reed ik een keer gehaast "s avonds naar college. Het was al laat en ik moest "vliegen"om op tijd te komen. Opeens werd ik licht in mijn hoofd en misselijk op de snelweg. Had sterk de behoefte de auto aan de kant te zetten, maar dat durfde ik niet. Raampjes open, gas los en rustig doorrijden hielp nauwelijks. Een week later gebeurde hetzelfde. En op dat moment raakte ik mijn vertrouwen achter het stuur kwijt. Ik ging lekker binnendoor, snelweg vermijden, alleen op binnenwegen rijden waar ik de auto makkelijk aan de kant kon zetten....

 

Je komt overal, maar onhandig is het wel. Hulp ingeschakeld van Peter en een prima begeleiding gehad. Peter heeft me op een kalme wijze veel handvatten gegeven om rustig achter het stuur te blijven en gestimuleerd regelmatig de snelweg te pakken. Ondanks alle goede tips ( ademhaling, inhalen, spiegels kijken) blijft het rijden op de snelweg voor mij een aandachtspunt. In sommige periodes gaat het goed, maar in drukke periodes vind ik de snelweg vervelend en weet ik in no-time een alternatieve route te vinden.Toch ben ik me er door Peter van bewust dat het belangrijk is regelmatig snelweg te blijven rijden en niet steeds te mijden. Rijden op de snelweg was altijd  mijn grootste hobby en ik hoop dat het dat ook weer gaat worden.

 

Ingrid